Een dag in een verpleeghuiszorg

Werken in een verpleeghuis is totaal iets anders dan werken in de wijkverpleging. Het is nog steeds verpleegkundig werk, maar de setting maakt dat de verschillen groot zijn.

Wat het beste bij je past heeft vooral te maken met persoonlijke voorkeur, al zijn er ook medewerkers die na verloop van tijd de overstap maken naar de wijk of van de wijk naar het verpleeghuis. Juist omdat het zo anders is. Gelukkig kan dit allemaal bij Carintreggeland.

06:30
Chantal (Verpleegkundige niveau 4) over de start van de dag

“Ik was vroeger al fan van de ochtend.”

“Zo lang ik mij kan herinneren houd ik van de ochtend. De heldere, koude lucht, het prachtige licht, ik ben er fan van. Vandaar dat ik ook graag ’s ochtends begin. Heerlijk is het als het huis begint te ontwaken. Langzaam gaat het wat meer zoemen en helpen we de bewoners de nieuwe dag in. Met alles wat daarbij hoort. Wassen, aankleden, ontbijten, verpleging en verzorging. En aandacht, veel aandacht. Dat is het meest belangrijk.

In de loop van de jaren is het werk anders geworden. Vroeger kwamen mensen al eerder in een verzorgings- of verpleeghuis terecht, nu blijft iedereen langer thuis wonen en is een verpleeghuis min of meer de laatste standplaats. Daardoor is meer verpleging nodig dan vroeger en de aandacht die je moet geven is anders. In het begin moest ik daar aan wennen. Nu vind ik het boeiend en uitdagend. Hoe raar het misschien ook klinkt: het is mooi om betekenis te hebben in deze levensfase van je klanten. Het maakt je dag waardevol.”

11:15
Simone (Activiteitenbegeleidster) verzint iedere keer iets anders

“Een brok klei op tafel en het dan maar uitzoeken, dat doen we hier niet.”

“Natuurlijk, het gaat allemaal niet meer zo snel, maar dat maakt niks uit. Ik vind het heerlijk om bijvoorbeeld spelletjes te doen met onze bewoners of lekker samen bezig te zijn. Er wordt hier veel gemaakt. Het gaat niet altijd om het uiteindelijke resultaat, al zijn er bewoners bij die de mooiste dingen maken. Het is vooral gewoon lekker samen bezig zijn. Gelukkig zijn er altijd ideeën voor iets nieuws of iets anders. Ik houd wel van afwisseling.

De tijd dat er een brok klei op tafel werd gegooid en de bewoners het dan maar moesten uitzoeken hebben we hier gelukkig nooit gehad. We maken er altijd wat van. Ook voor de bewoners die het moeilijk hebben. Het valt soms ook niet mee om ouder te worden. Dan is het des te waardevoller wanneer het lukt om de bewoner weer wat vrolijker te maken.”

13:30
Jacques (Verpleegkundige) werkt vooral met dementerenden

“Het gaat er om te kijken wat nog wel kan”

Jacques heeft er een aantal jaar geleden voor gekozen zich te specialiseren in de zorg voor dementerende ouderen. Aanleiding was zijn vader, die door Alzheimer werd getroffen.

“Ik heb mijn vader destijds ook veel verzorgd en kwam er achter dat hij wel steeds minder kon, maar ook nog veel wel, al moest je daar naar zoeken. Ik merkte dat ik dat leuk ging vinden. Ik heb daar gelukkig mijn werk van kunnen maken. Na de nodige opleidingen en cursussen bij Carintreggeland die met dementie te maken hadden, heb ik mij  gespecialiseerd.

De dagelijkse omgang met dementerende kent uitdagingen. Ook het contact met familie en mantelzorgers is anders. Intensiever. Je moet met een dementerende oudere iedere keer weer leren omgaan. Maar heb je de smaak te pakken, dan kan je het leuk hebben samen.

Voor nu wil ik niet anders, maar het kan zo maar zijn dat ik over een paar jaar toch weer iets anders kies. Carintreggeland biedt daarvoor volop mogelijkheden. Zo wordt het nooit een sleur. Dat is voor mij weer waardevol.”

14:00
Mevrouw Verschaik woont sinds kort in Eugeria in Almelo

“Nu vind ik het wel leuk hier, maar eerst niet.”

Mevrouw Verschaik vond het echt niet leuk om nog een keer te verhuizen. Begrijpelijk. Ze had de hoop in haar eigen huis te kunnen blijven wonen. Lang leek het daar ook op, maar na een val is uiteindelijk toch de keuze gemaakt om naar Eugeria van Carintreggeland in Almelo te gaan. 

“Ik moet eerlijk zijn. Ik vond het verschrikkelijk. Ik wilde zo graag zelfstandig blijven wonen met de hulp van de wijkzuster van Carintreggeland en Bert mijn zoon, maar het kon niet meer.  Na een paar weken heb ik het maar geaccepteerd dat dit het is, ook omdat Bert mij dat duidelijk heeft gemaakt. Dat was voor ons allebei moeilijk. Maar het is niet anders.

Nu kijk ik er anders tegen aan. Nog steeds komen de kleinkinderen regelmatig langs en ook mijn oude buurvrouw is hier bijna 2 keer per week. Het appartement is prima, niet groot, maar ik heb ook niet veel ruimte meer nodig. Ik slaap hier lekker en het eten is goed. De zusters en broeders zijn echt heel lief en er is genoeg te doen. Ik ben in mijn leven al 6 keer verhuisd, dus die ene keer kon ook nog wel. Ik ga hier oud worden, zal ik maar zeggen.”

23:00
Özdem over de nachtdiensten

“Geef mij maar een verpleeghuis. Dat is leuker dan een ziekenhuis.”

Özdem werkt nog niet heel lang bij Carintreggeland.”Ik ben hier begonnen als vakantiekracht, vanuit de opleiding verpleegkunde. Als ik dan toch in de zomer moest werken, dan graag in mijn eigen vak. Ik was van plan na mijn examen in het ziekenhuis te gaan werken, maar door dat vakantiewerk heb ik eigenlijk besloten om voor de verpleeghuiszorg te kiezen.

In het ziekenhuis heb je van die routinematige rondes. Je kijkt alle infuuspompen na op de afdeling en daarna doe je weer de hele afdeling met een ander klusje. Hier is het veel afwisselender. Iedere minuut is anders. Je wordt veel meer uitgedaagd. Het is gewoon leuker.

Hier krijg je ook een band met de bewoners. Toen met het vakantiewerk merkte ik dat ik dat fijn vond. Je leert mensen kennen, wordt onderdeel van hun leven. Wanneer je iemand kent, kan je die gewoon beter van dienst zijn. En daar gaat het toch om.”